فولاد VCN200

فهرست مطالب

• ماهیت و ترکیب شیمیایی فولاد VCN200
• تحلیل خواص مکانیکی و عملکرد حرارتی
• کاربردهای صنعتی حساس با فولاد VCN200
• اصول ماشین کاری و جوشکاری دقیق
• راهنمای عملیات حرارتی و سختی پذیری
• نکات کلیدی در انتخاب و خرید VCN200
• روش های نگهداری و پیشگیری از خوردگی
• سوالات متداول

ماهیت و ترکیب شیمیایی فولاد VCN200

فولاد VCN200 که در استاندارد DIN آلمان با کد 1.6580 و نام 30CrNiMo8 شناخته می شود، یکی از برجسته ترین نمونه های فولادهای آلیاژی عملیات حرارتی پذیر است. ماهیت اصلی این متریال بر پایه ایجاد تعادل دقیق میان چقرمگی (Toughness) بالا و مقاومت کششی عالی استوار شده که آن را برای کاربردهایی با تنش های دینامیکی شدید ایده آل می سازد. برخلاف بسیاری از فولادهای ساده کربنی که با افزایش سختی دچار شکنندگی می شوند، ساختار میکروسکوپی VCN200 به گونه ای طراحی شده که حتی در سختی های بالا نیز انعطاف پذیری قابل قبولی از خود نشان می دهد.

راز عملکرد فوق العاده این فولاد در ترکیب شیمیایی پیچیده و دقیق آن نهفته است که سه عنصر کلیدی کروم، نیکل و مولیبدن نقش اصلی را در آن ایفا می کنند. نیکل (Nickel) به عنوان یکی از مهم ترین افزودنی ها، باعث افزایش چقرمگی و مقاومت به ضربه در دماهای پایین می شود و همزمان عمق سختی پذیری را بهبود می بخشد. در کنار آن، کروم (Chromium) مقاومت در برابر سایش و خوردگی را ارتقا می دهد و مولیبدن (Molybdenum) با جلوگیری از تردی ناشی از عملیات بازپخت (Temper Brittleness)، پایداری ساختار را در دماهای بالا تضمین می کند.

تفاوت اصلی این گرید با فولاد VCN150 در میزان نیکل و کروم است که چقرمگی را افزایش می‌دهد.

میزان کربن در این آلیاژ در محدوده متوسط (حدود ۰.۳۰ درصد) نگه داشته شده است تا ضمن تامین سختی کافی پس از عملیات حرارتی، قابلیت ماشین کاری آن به طور کامل از بین نرود. این تعادل ظریف باعث می شود که VCN200 هم قابلیت سخت کاری القایی خوبی داشته باشد و هم بتوان آن را پیش از سخت کاری نهایی، با ابزارهای برشی مناسب تراشکاری کرد. وجود عناصر آلیاژی متعدد باعث می شود که ریزساختار این فولاد دانه بندی ریزی داشته باشد که مستقیماً بر خواص مکانیکی نهایی تأثیر مثبت می گذارد.

در جدول زیر، محدوده استاندارد عناصر تشکیل دهنده این آلیاژ بر اساس استاندارد DIN آورده شده است تا بتوانید تصویر دقیق تری از مهندسی شیمیایی این فولاد داشته باشید:

با بررسی این ترکیب متوجه می شویم که VCN200 عملاً یک “فولاد نیکل-کروم-مولیبدن” پرآلیاژ است. حضور همزمان کروم و نیکل دقیقاً همان چیزی است که به این فولاد اجازه می دهد تا در قطعات ضخیم و با قطر بالا (مانند شفت های توربین یا چرخ دنده های سنگین) نیز به طور یکنواخت و تا مغز قطعه سخت شود، ویژگی ای که در فولادهای ساده تر به ندرت یافت می شود.

تحلیل خواص مکانیکی و عملکرد حرارتی

فولاد VCN200، که در استانداردهای بین المللی با نام AISI 4340 نیز شناخته می شود، به دلیل ترکیب شیمیایی خاص خود، تعادل کم نظیری میان استحکام و چقرمگی ارائه می دهد. این آلیاژ حاوی نیکل، کروم و مولیبدن است که باعث می شود حتی در مقاطع ضخیم، سختی پذیری یکنواختی داشته باشد و پس از عملیات حرارتی دچار اعوجاج شدید نشود. یکی از ویژگی های برجسته این فولاد، مقاومت بالای آن در برابر ضربه و خستگی است که آن را برای قطعات تحت تنش های دینامیکی سنگین، مانند محورهای انتقال قدرت و شفت های بزرگ صنعتی، به گزینه ای ایده آل تبدیل می کند.اگر تمرکز اصلی روی سختی سطحی باشد، فولاد آلیاژی سمانته انتخاب مناسب‌تری نسبت به VCN200 است.

در بحث عملکرد حرارتی، رفتار VCN200 در دماهای بالا و همچنین قابلیت عملیات حرارتی آن بسیار حائز اهمیت است. این فولاد واکنش بسیار خوبی به فرآیندهای کوئنچ و تمپر (Quench and Temper) نشان می دهد و می توان با تغییر دمای بازگشت (Tempering)، خواص مکانیکی نهایی آن را دقیقاً مطابق با نیاز مهندسی تنظیم کرد. برای مثال، تمپر کردن در دماهای پایین تر منجر به سختی و استحکام کششی بالاتر می شود، در حالی که تمپر در دماهای بالاتر، انعطاف پذیری و چقرمگی شکست را بهبود می بخشد، هرچند که اندکی از سختی سطحی می کاهد.

یک نکته کلیدی برای مهندسان متالورژی، توجه به پدیده تردی تمپر (Temper Embrittlement) در این گرید فولادی است. اگر فرآیند خنک کاری پس از تمپر به درستی کنترل نشود یا فولاد در بازه دمایی خاصی (معمولاً بین ۲۵۰ تا ۴۰۰ درجه سانتی گراد) به مدت طولانی نگه داشته شود، مقاومت به ضربه آن به شدت افت می کند. بنابراین، توصیه می شود که برای کاربردهای حساس، سیکل های عملیات حرارتی به گونه ای طراحی شوند که از توقف در این محدوده دمایی خطرناک پرهیز شود و خنک کاری سریع بعد از تمپر صورت گیرد.

یک سناریوی عملی رایج، استفاده از VCN200 در ساخت چرخ دنده های فرود هواپیما یا شاتون های موتورهای مسابقه ای است. در این موارد، قطعه باید همزمان در برابر خستگی ناشی از میلیون ها سیکل بارگذاری و شوک های ناگهانی مقاومت کند. استفاده از فولادهای کربنی ساده در چنین شرایطی منجر به شکست سریع می شود، اما ساختار میکروسکوپی مارتنزیتی تمپر شده در VCN200، تضمین می کند که قطعه حتی در شرایط بحرانی نیز پایداری ابعادی و ساختاری خود را حفظ کند.

کاربردهای صنعتی حساس با فولاد VCN200

فولاد VCN200 به دلیل چقرمگی و دوام استثنایی خود، انتخابی ایده آل برای قطعاتی است که تحت بارهای دینامیکی سنگین و تنش های پیچشی دائمی قرار دارند. در صنایعی که شکست ناگهانی یک قطعه می تواند منجر به توقف کامل خط تولید یا خطرات ایمنی جدی شود، مهندسان معمولاً به سراغ این آلیاژ می روند. بزرگ ترین مزیت این فولاد در مقاومت بالا نسبت به ضربه و خمش است که آن را برای ساخت قطعاتی که باید انرژی زیادی را جذب کنند، بی رقیب می سازد.

یکی از مهم ترین حوزه های کاربرد این فولاد، صنایع خودروسازی سنگین و تولید ماشین آلات راهسازی است. در این بخش، قطعاتی مانند میل لنگ های موتورهای دیزلی بزرگ و شاتون ها که باید میلیون ها سیکل کاری را بدون تغییر فرم یا شکست خستگی تحمل کنند، اغلب از این متریال ساخته می شوند. همچنین در سیستم های انتقال قدرت، محورهای اصلی و اکسل ها که وظیفه انتقال گشتاورهای عظیم را بر عهده دارند، نیازمند استحکام کششی بالایی هستند که VCN200 به خوبی از پس تأمین آن برمی آید.

در صنایع نظامی و دفاعی نیز ویژگی های مکانیکی خاص این فولاد اهمیت حیاتی پیدا می کند. قطعاتی مانند لوله های تفنگ و اجزای داخلی مکانیزم های آتش که در کسری از ثانیه تحت فشار و حرارت انفجاری قرار می گیرند، نیازمند متریالی با ساختار یکنواخت و بدون ناخالصی هستند. VCN200 پس از عملیات حرارتی مناسب (کوئنچ و تمپر)، سختی سطحی مطلوبی پیدا می کند در حالی که مغز قطعه همچنان چقرمه باقی می ماند؛ این “سندرم پوسته سخت و مغز نرم” مانع از ترد شدن و خرد شدن قطعه در حین عملیات های سنگین می شود.

یک سناریوی عملی برای درک بهتر کاربرد این فولاد، استفاده از آن در ساخت قالب های پلاستیک و فلز است که نیاز به دقت ابعادی بالا در طولانی مدت دارند. اگرچه VCN150 نیز در این حوزه کاربرد دارد، اما زمانی که قالب باید تیراژ بسیار بالایی را تحمل کند یا هندسه ی پیچیده ای دارد که خطر ترک خوردن در گوشه های تیز وجود دارد، VCN200 به دلیل داشتن نیکل و کروم بیشتر، پایداری ابعادی و مقاومت بهتری در برابر حرارت از خود نشان می دهد و عمر مفید قالب را به طرز چشمگیری افزایش می دهد.

اصول ماشین کاری و جوشکاری دقیق

ماشین کاری فولاد VCN200 به دلیل سختی بالا و چقرمگی ذاتی آن، نیازمند دقت مضاعف و انتخاب ابزار مناسب است. این آلیاژ که در دسته فولادهای عملیات حرارتی پذیر قرار دارد، در حالت آنیل شده (نازک کاری شده) بهترین قابلیت ماشین کاری را از خود نشان می دهد، اما اگر قطعه قبلاً سخت کاری شده باشد، فرآیند تراش و فرزکاری آن بسیار دشوارتر خواهد شد. برای دستیابی به سطح نهایی مطلوب و جلوگیری از سایش سریع ابزار، استفاده از ابزارهای کاربیدی (Carbide Tools) با پوشش های مقاوم در برابر حرارت توصیه می شود، زیرا اصطکاک بالا در حین کار می تواند دمای لبه برش را به شدت افزایش دهد.

در فرآیند ماشین کاری، انتخاب سرعت برش (Cutting Speed) و نرخ پیشروی (Feed Rate) نقش حیاتی در کیفیت نهایی قطعه دارد. سرعت های بسیار بالا باعث سوختن سطح و ایجاد تنش های پسماند می شود، در حالی که سرعت های بسیار پایین راندمان کار را کاهش می دهد. یک قانون نانوشته اما کاربردی برای VCN200 این است که همیشه از مایع خنک کننده غنی (Coolant) با فشار مناسب استفاده کنید تا براده های داغ به سرعت از منطقه برش دور شوند و از آسیب دیدن ساختار قطعه جلوگیری شود.

بحث جوشکاری این فولاد اما چالش برانگیزتر از ماشین کاری آن است و نیاز به رعایت دقیق چرخه حرارتی دارد. فولاد VCN200 به دلیل وجود عناصر آلیاژی مثل کروم و نیکل، مستعد ترک خوردن در منطقه متأثر از حرارت (HAZ) است؛ بنابراین جوشکاری آن بدون پیش گرم کردن (Pre-heating) تقریباً غیرممکن است. دمای پیش گرم باید بر اساس ضخامت قطعه بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ درجه سانتی گراد تنظیم شود تا از شوک حرارتی اولیه جلوگیری گردد.

نکته فنی مهم: پس از اتمام جوشکاری، هرگز قطعه را به حال خود رها نکنید تا در دمای محیط سرد شود. قطعه باید بلافاصله تحت عملیات تنش زدایی (Stress Relieving) یا خنک کاری کنترل شده در کوره قرار گیرد تا از ایجاد ترک های ریز هیدروژنی که ممکن است ساعت ها یا حتی روزها بعد ظاهر شوند، جلوگیری شود.

برای انتخاب الکترود مناسب، باید سراغ الکترودهای کم هیدروژن با استحکام بالا بروید که با خواص مکانیکی فلز پایه همخوانی داشته باشند. الکترودهایی مانند E9018 یا E10018 گزینه های مناسبی برای این کار هستند، زیرا نفوذ خوبی ایجاد کرده و تخلخل جوش را به حداقل می رسانند. قبل از استفاده، حتماً الکترودها را در آون خشک کنید تا رطوبت احتمالی آن ها باعث تردی جوش نشود.

راهنمای عملیات حرارتی و سختی پذیری

فولاد VCN200 به دلیل ترکیب شیمیایی خاص خود که شامل نیکل، کروم و مولیبدن است، واکنش پذیری بسیار خوبی نسبت به عملیات حرارتی نشان می دهد. این ویژگی باعث می شود که مهندسان بتوانند با کنترل دقیق چرخه های گرمایی، به طیف وسیعی از خواص مکانیکی، از جمله چقرمگی بالا و مقاومت در برابر خستگی دست پیدا کنند. فرآیند سخت کاری این فولاد معمولاً با گرم کردن آن تا دمای آستنیته (حدود ۸۳۰ تا ۸۶۰ درجه سانتی گراد) آغاز می شود که باید به صورت یکنواخت در تمام مقطع قطعه نفوذ کند.

پس از رسیدن به دمای مطلوب، مرحله کوئنچ یا سرمایش سریع انجام می شود که برای VCN200 اغلب در روغن صورت می گیرد تا از ترک خوردگی های ناشی از تنش حرارتی جلوگیری شود. استفاده از آب برای خنک کاری این آلیاژ ریسک بالایی دارد و معمولاً توصیه نمی شود، مگر در قطعات بسیار حجیم که انتقال حرارت در آن ها کند است. بلافاصله پس از کوئنچ، عملیات تمپرینگ (بازپخت) ضروری است تا تردی شدید ساختار کاهش یافته و تعادل مناسبی میان سختی و ضربه پذیری برقرار شود.توجه کنید که VCN200 ذاتا سخت می‌شود؛ اگر فقط به سختی سطحی نیاز دارید، فولاد سمانته نیکل‌دار انتخاب بهتری برای دنده‌هاست.

یکی از نکات کلیدی در کار با این فولاد، حساسیت آن به دکربنیزه شدن سطح در دماهای بالا است. اگر محیط کوره کنترل شده نباشد، کربن سطح فولاد می سوزد و سختی سطحی کاهش می یابد که برای قطعاتی مانند شفت ها یا چرخ دنده ها فاجعه بار است. استفاده از کوره های اتمسفر محافظ یا حمام نمک می تواند این ریسک را به حداقل برساند.

نکته کاربردی: برای دستیابی به سختی و چقرمگی بهینه در قطعاتی مثل میل لنگ، انجام عملیات تمپرینگ در دمای حدود ۶۰۰ درجه سانتی گراد پیشنهاد می شود. این کار تنش های داخلی را آزاد کرده و ساختاری موسوم به سوربیت تمپر شده ایجاد می کند که مقاومت عالی در برابر بارهای دینامیکی دارد.

سختی پذیری VCN200 به قدری بالاست که حتی در قطعات با قطر بزرگ (بیش از ۱۰۰ میلی متر) نیز می توان به سختی عمقی مناسبی دست یافت. این ویژگی آن را از فولادهای ساده کربنی متمایز می کند که در مقاطع ضخیم تنها در سطح سخت می شوند و مغز آن ها نرم باقی می ماند. تست جومینی (Jominy) برای این فولاد نشان می دهد که افت سختی از سطح به مرکز بسیار ملایم است، که تضمین کننده عملکرد یکنواخت قطعه در شرایط کاری سنگین می باشد.

نکات کلیدی در انتخاب و خرید VCN200

هنگام خرید فولاد VCN200، که در استاندارد DIN آلمان با نام 1.6580 شناخته می شود، اولین و مهم ترین گام اطمینان از اصالت آلیاژ و تطابق آن با آنالیز شیمیایی استاندارد است. این فولاد به دلیل عملیات حرارتی پذیری بالا و چقرمگی عالی، اغلب در ساخت قطعات پرتنشی مانند شفت ها و محورهای انتقال نیرو استفاده می شود؛ بنابراین هرگونه مغایرت در ترکیب شیمیایی (به ویژه میزان نیکل و کروم) می تواند منجر به شکست ناگهانی قطعه در حین کار شود. همیشه از تأمین کننده درخواست برگه آنالیز یا گواهی معتبر (Certificate) نمایید تا از درصد دقیق عناصر اطمینان حاصل کنید.

نکته حیاتی دیگر توجه به وضعیت سختی و شرایط تحویل بار است. فولاد VCN200 معمولاً در دو حالت آنیل شده (نرم) یا کوئنچ-تمپر شده (سخت کاری شده) به بازار عرضه می شود. اگر قصد دارید پس از خرید روی قطعه ماشین کاری سنگین انجام دهید، خرید فولاد در حالت آنیل شده منطقی تر است تا استهلاک ابزار شما کاهش یابد، اما اگر زمان برای شما اولویت دارد و ماشین کاری جزئی است، خرید نوع سخت کاری شده می تواند فرآیند تولید را تسریع کند.

تست التراسونیک (UT) یکی از آزمون های غیرمخرب ضروری برای این نوع فولادهاست که اغلب توسط خریداران نادیده گرفته می شود. در مقاطع قطور (مثلاً میلگردهای بالای ۱۰۰ میلی متر)، احتمال وجود ترک های داخلی یا حفره های ریز ناشی از انجماد وجود دارد که با چشم دیده نمی شوند. خرید باری که تاییدیه تست UT دارد، ریسک دورریز متریال پس از ساعت ها ماشین کاری را به صفر می رساند.

به عنوان یک مثال عملی، تصور کنید برای ساخت یک شفت اصلی در گیربکس صنعتی به VCN200 نیاز دارید. اگر بدون توجه به قطر نهایی شفت، میلگردی با قطر بسیار بزرگتر (مثلاً ۲۰ میلی متر بیشتر از سایز نهایی) اما با ترک های ریز سطحی بخرید، شاید قیمت اولیه کمتر باشد، اما هزینه تراشکاری و حذف لایه های معیوب در نهایت قیمت تمام شده قطعه را به شدت افزایش می دهد. همواره سایزی را انتخاب کنید که کمترین میزان ماشین کاری را نیاز داشته باشد تا هم در زمان و هم در هزینه صرفه جویی شود.

روش های نگهداری و پیشگیری از خوردگی

فولاد VCN200 به دلیل سختی پذیری و چقرمگی بالا در صنایع سنگین کاربرد فراوانی دارد، اما این آلیاژ ذاتاً در برابر خوردگی مقاوم نیست و نیازمند مراقبت های ویژه است. نگهداری اصولی از این فلز نه تنها طول عمر قطعات حساس مانند شفت ها و محورهای انتقال نیرو را افزایش می دهد، بلکه از هزینه های سنگین تعمیرات اضطراری نیز جلوگیری می کند. اولین و مهم ترین گام در این مسیر، کنترل محیط انبارداری و نگهداری قطعات پیش از استفاده است که باید حتماً در فضایی خشک و عاری از رطوبت انجام شود.

یکی از موثرترین روش ها برای محافظت از سطح VCN200 در حین کارکرد، استفاده از پوشش های سطحی مهندسی شده است. فرآیندهایی مانند آبکاری کروم سخت یا نیتراسیون می توانند لایه ای محافظ بر روی سطح فولاد ایجاد کنند که تماس مستقیم با عوامل خورنده محیطی را قطع می کند. نیتراسیون علاوه بر افزایش مقاومت در برابر خوردگی، سختی سطحی را نیز به شدت بالا می برد که برای قطعات تحت سایش بسیار ایده آل است.

در شرایطی که قطعات باید برای مدتی انبار شوند یا در فواصل زمانی بین مراحل ماشین کاری قرار دارند، استفاده از روغن های محافظ موقت (Rust Preventive Oils) ضروری است. این روغن ها با ایجاد یک فیلم نازک روی سطح فلز، اکسیژن و رطوبت را از آن دور نگه می دارند و پس از اتمام دوره انبارداری به راحتی با حلال های صنعتی قابل شستشو هستند. انتخاب نوع روغن باید بر اساس مدت زمان نگهداری (کوتاه مدت یا بلند مدت) و شرایط محیطی انبار صورت گیرد.

یک نکته عملی و بسیار مهم که اغلب نادیده گرفته می شود، بازرسی های دوره ای منظم برای شناسایی نقاط شروع خوردگی (Pitting) است. اگر یک شفت VCN200 در یک محیط مرطوب کار می کند، حتی کوچکترین خراش روی پوشش محافظ می تواند به سرعت به نقطه ای برای نفوذ زنگ زدگی به عمق قطعه تبدیل شود. بنابراین، برنامه ریزی برای تمیزکاری سطح و تجدید روانکارها در فواصل زمانی مشخص، بخش جدایی ناپذیر از پروتکل نگهداری این فولاد محسوب می شود.

سوالات متداول

تفاوت اصلی فولاد VCN200 با VCN150 در کاربردهای صنعتی چیست؟

فولاد VCN200 به دلیل داشتن نیکل و کروم بیشتر، سختی پذیری و چقرمگی بالاتری نسبت به VCN150 ارائه می دهد. این ویژگی باعث می شود برای ساخت قطعاتی که تحت بارهای دینامیکی سنگین و ضربات شدید هستند، مانند شافت های بزرگ و میل لنگ ها، گزینه مطمئن تری باشد. اگر قطعه شما نیاز به مقاومت در برابر خستگی دارد، VCN200 انتخاب بهتری است.

برای سخت کاری فولاد VCN200 چه دمایی و چه محیطی مناسب است؟

بهترین روش سخت کاری این است که فولاد را تا دمای ۸۳۰ تا ۸۶۰ درجه سانتی گراد گرم کنید و سپس در روغن کوئنچ نمایید تا شوک حرارتی کنترل شود. استفاده از آب برای کوئنچ این آلیاژ توصیه نمی شود، زیرا احتمال ترک خوردن قطعه به دلیل تنش های داخلی بسیار زیاد است. همیشه پس از کوئنچ، عملیات تمپرینگ را برای تنظیم سختی نهایی انجام دهید.

آیا فولاد VCN200 قابلیت جوشکاری مناسبی بدون عملیات حرارتی دارد؟

خیر، جوشکاری این فولاد بدون پیش گرم و پس گرم کردن بسیار دشوار است و ریسک ترک خوردن در منطقه جوش بالاست. برای نتیجه مطلوب، قطعه را قبل از جوشکاری تا دمای مشخصی گرم کنید و پس از آن حتما عملیات تنش گیری یا آنیل انجام دهید. اگر امکان عملیات حرارتی دقیق ندارید، بهتر است از روش های اتصال مکانیکی استفاده کنید.

چگونه می توان فولاد VCN200 اصلی را از نمونه های تقلبی تشخیص داد؟

مطمئن ترین روش، انجام آزمایش کوانتومتری (آنالیز شیمیایی) است تا درصد دقیق عناصر نیکل، کروم و مولیبدن تایید شود. علاوه بر آن، تست سختی سنجی اولیه نیز می تواند معیار خوبی باشد، زیرا نمونه های با کیفیت پایین معمولا سختی یکنواختی ندارند. همیشه برگه سرتیفیکیت معتبر کارخانه را هنگام خرید درخواست کنید.

چرا قیمت فولاد VCN200 معمولا از سایر فولادهای آلیاژی بالاتر است؟

این اختلاف قیمت به دلیل درصد بالای عنصر نیکل در ترکیب شیمیایی آن است که خواص مکانیکی و ضربه پذیری را به شدت ارتقا می دهد. فرآیند تولید پیچیده تر برای دستیابی به خلوص بالا و حذف ناخالصی ها نیز در هزینه نهایی تاثیرگذار است. این سرمایه گذاری اولیه با افزایش طول عمر قطعات و کاهش خرابی های ناگهانی جبران می شود.

چکیده کاربردی و نکات اجرایی

• ترکیب شیمیایی کروم، نیکل و مولیبدن را برای اطمینان از سختی پذیری و چقرمگی بررسی کنید.
• برای دستیابی به خواص مکانیکی بهینه، سیکل های عملیات حرارتی کوئنچ و تمپر را دقیق اجرا کنید.
• در کاربردهای تحت بارگذاری دینامیک بالا، مانند شفت های بزرگ و قطعات توربین، از VCN200 استفاده کنید.
• پارامترهای ماشین کاری را به دلیل سختی بالا تنظیم کنید و از ابزارهای کاربیدی مناسب بهره بگیرید.
• پیش گرم کردن قطعه قبل از جوشکاری را برای جلوگیری از ترک های سرد فراموش نکنید.
• هنگام خرید، گواهی نامه فنی (Certificate) را برای انطباق با استانداردهای DIN 1.6580 کنترل کنید.
• برای محافظت در برابر خوردگی، سطوح نهایی را با پوشش های محافظ یا روغن کاری مناسب ایمن سازید.

انتخاب صحیح متریال تنها نیمی از مسیر موفقیت در پروژه های صنعتی است و نیم دیگر به اجرای دقیق فرآیندهای ساخت و نگهداری وابسته است. با تسلط بر این ظرایف فنی، می توانید عمر مفید تجهیزات حساس خود را به شکل چشمگیری افزایش دهید و هزینه های تعمیرات ناگهانی را مدیریت کنید. اگر تجربه ای خاص در ماشین کاری این آلیاژ دارید یا سوالی در خصوص عملیات حرارتی آن ذهنتان را مشغول کرده، خوشحال می شویم دیدگاهتان را بشنویم.خرید آلیاژهای خاص و کمیاب نظیر VCN200 در تیم فولاد اشرفی با ضمانت کتبی انجام می‌شود.